درس

منوچهر آتشی

 و «روزي روزگاري» براي هميشه از مقابل دوربين*ها رفت و در

 قاب خاطره*ها ثبت شد

............................................................................................. 

تسلیت می گم روحشان شاد.................

حیاط خانه ما در انتظار بارش یک ابر ناشناسی خمیازه می کشد

و حوض خانه ما خالیست

ستاره های کوچک بی تجربه از ارتفاع درختان به خاک می افتند

و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ما

شبها صدای سرفه می آید

حیاط خانه ما تنهاست

بدرود

از شما دوست عزيز سپاسگذارم كه به وب من سر زديد

 من تازه اين وبلاگ رو ساختم و هنوز هم نمي دونم چي توش بنويسم و اميدوارم كه شما دوستان عزيز من رو ياري كنيد

براي همه عزيزاني كه لطف كردند و به وب من سر زدند شعر زير رو تقديم مي كنم:

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار که در من جاری بود
به ابرها که فکرهای طویلم بودند
 به رشد دردنک سپیدارهای باغ که با من
از فصل های خشک گذر می کردند
به دسته های کلاغان
که عطر مزرعه های شبانه را
برای من به هدیه می آوردند
به مادرم که در اینه زندگی  می کرد
و شکل پیری من بود
و به زمین که شهوت تکرار من درون ملتهبش را
از تخمه های سبز می انباشت سلامی دوباره خواهم داد 
می ایم می ایم می ایم
با گیسویم : ادامه بوهای زیر خک
با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریکی
با بوته ها که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار
می ایم می ایم می ایم
و آستانه پر از عشق می شود
 و من در آستانه به آنها که دوست می دارند
و دختری که هنوز آنجا
در آستانه پرعشق ایستاده سلامی دوباره خواهم داد

                                  شاعر بزرگ ايران زنده ياد فروغ فرخزاد

                                           روحش شاد